عکاسی در تاریخ نسبتا کوتاه خود، راه طولانی طی کرده است. در ۲۰۰ سال گذشته دوربین به عنوان یک جعبه ساده محسوب می شد که در حال حاضر به دوربین های DSLR، گوشی های هوشمند و برخی دستگاه های دیگر رسید.

داستان عکاسی برخلاف دوربین مفصل است و جزئیات بیشتری را دربرمی گیرد. با این حال می خواهیم آشنایی بیشتری با عکاسی و دوربین از ابتدا تا کنون بپردازیم که بدون شک جالب توجه است.

اولین دوربین ها

مفهوم اساسی عکاسی از اوایل قرن پنجم ظاهر شد اما تا سال ها کسی نتوانست چنین چیزی را عملی سازد و تا اینکه یک دانشمند عراقی در قرن ۱۱ دستگاهی را به نام obscura اختراع کرد. دستگاهی که باید از اولین دوربین های جهان به شمار آورد.

حتی پس از آن، دوربینی با قابلیت ثبت تصویر در کار نبود، تا افراد بتوانند تصویری مستقل از دوربین داشته باشند. تصاویر نیز به وضوح ظاهر نمی شد، هرچند که افراد می توانستند در آن برخی اشیا چون ساختمان ها را به وضوح مشاهده کنند.

اولین دوربین obscura از چادری بهره می برد تا یک تصویر از زمینه تاریکی بهره ببرد. تا قرن هجدهم دوربین های عکاسی بسیار بزرگ بودند و قابل حمل محسوب نمی شدند، در این بین لنزها با تمرکز روی نورپردازی معرفی شدند.

اولین دوره تصاویر ثبت شدنی دائمی

عکاسی برخلاف امروز در اواخر دهه ۱۸۳۰ از فرانسه آغاز شد. جوزف نیکروف نایپس از دوربین عکاسی قابل حملی بهره می برد و این دوربین از یک صفحه فیروزه ای با قیری جهت نورپردازی برخوردار بود. سپس اوایل تصاویر با کمک این نوع دوربین به ثبت رسیدند و دائمی شدند.

موفقیت نایپس تا حدی پیشرفت که در آزمایشگاه های مختلفی دوربین را تست کرد. سپس روش داگرئوتیپ یا همان صفحات امولسیونی از نوع مرطوب تا اواخر ۱۸۰۰ از راه رسیدند و کار ثبت تصویر را آسان نمودند.

با هر نوع مواد شیمیایی از قبیل امولسیون، عکاسان با مواد شیمیایی و تکنیک های مختلف به آزمایش پرداختند. در زیر سه عنصر مهم در توسعه عکاسی مدرن را برای شما شرح می دهیم:

داگروئوتایپ

نایپس با آزمایش های خود در نهایت به همکاری با لوئیس داگر پرداخت. در نتیجه آن داگروئوتایپ ایجاد شد و پس از آن پیشگامان فیلمبرداری مردن اختراع شدند.

  • یک ورقه مسی با نقره پوشانده شده و در معرض بخار ید قبل از نور قرار می گرفته است.
  • برای ایجاد تصویر روی صفحه، ابتدا داگروئوتایپ ها باید تا ۱۵ دقیقه در معرض نور قرار بگیرند.
  • داگروئوتایپ بسیار محبوب بودند تا زمانی که در اواخر دهه ۱۸۵۰ صفحات امولسیون جایگزین آنها شدند.

صفحات امولسیون

صفحات امولسیونی یا صفحات مرطوب ارزان تر از داگروئوتایپ محسوب می شدند و تنها دو یا سه ثانیه زمان برای قرار گرفتن در معرض نور نیاز داشتند. این باعث شد که آنها برای عکسهای پرتره مناسب تر باشند، که در آن زمان شایع ترین نوع عکاسی به شمار می رفت. بسیاری از عکسهای جنگ داخلی بر روی صفحات مرطوب یا امولسیونی ساخته شد.

این صفحات مرطوب، به جای یک پوشش ساده بر روی صفحه تصویر، از فرآیند امولسیون به نام فرایند کلدویت استفاده کردند. در این زمان بود که برای کمک به تمرکز، دوربین ها از راه رسیدند. در این بین باید امولسیون را نوع مناسبی از عکاسی دانست که عکاسان به آن علاقه داشتند.

دو نوع معمول از صفحات امولسیونی ambrotype و tintype وجود داشتند. Ambrotypes از یک صفحه شیشه ای به جای صفحه مس در داگروئوتایپ استفاده می کردند. Tintypes از یک ورق قلع برخلاف صفحه مس داگروئوتایپ بهره می برد. در حالی که این صفحات بسیار حساس به نور بودند، آنها باید سریعا توسعه پیدا کنند. عکاسان نیاز به مواد شیمیایی داشتند و بسیاری از آنها در واگن هایی به عنوان یک اتاق تاریک تصاویر را ظاهر می کردند.

صفحات خشک

در دهه ۱۸۷۰، عکاسی یک جهش بزرگ دیگر را شاهد بود. ریچارد مدوکس در یک اختراعی توانست به ساخت صفحات خشک ژلاتینی که در سرعت و کیفیت تقریبا برابر با صفحات مرطوب بود دست یابد.

این صفحات خشک را می توان به جای دیگر صفحات در صورت نیاز به کار گرفت. این امر عکاسان را مجبور به گرفتن عکس های بیشتر می کرد. این فرایند همچنین برای دوربین های کوچک تر که می توانست به صورت دستی عمل کند، به کار می گرفت. با گذر زمان کاربری متعدد، اولین دوربین با شاتر مکانیکی از راه رسید.

دوربین و فراگیر شدن آن

عکاسی فقط برای حرفه ای ها و با استعداد بود تا زمانی که جورج استمن شرکتی را به نام کداک در دهه ۱۸۸۰ تاسیس کرد. Eastman همچنین به ایجاد فیلم رول انعطاف پذیر نیز پرداخت تا این که نیازی به تغییر دائمی صفحات جامد نداشت. این به او اجازه داد تا یک دوربین جعبه ای با ظرفیت ۱۰۰ فیلم داشته باشد. دوربین دارای یک لنز کوچک بدون قابلیت تنظیم فوکوس بود.

مصرف کننده عکس گرفته از طریق دوربین را به کارخانه فرستاده تا تصویر چاپ، مانند دوربین های مدرن با چاپ تصویر. این اولین دوربینی بود که به اندازه کافی قیمت مناسبی داشت تا فرد معمولی بتواند آت را خریداری کند.

فیلم در مقایسه با فیلم ۳۵ میلیمتری امروز، بسیار ابعاد بزرگی داشت. تا اواخر دهه ۱۹۴۰ این نوع فیلم های ۳۵ میلیمتری با قیمت بالایی به فروش می رسید و بسیاری در خرید آن ناتوان بودند.

وحشت جنگ

در دهه ۱۹۳۰، هنری کارتیه برسون و دیگر عکاسان از دوربین های ۳۵ میلی متری استفاده کردند تا عکس هایی از زندگی را به تصویر بکشند و دیگر از عکس های پرتره بهره گرفته نشد. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، بسیاری از عکاسان حرفه ای این نوع تصویربرداری را به کار گرفتند.

پرتره هایی با نمایش سربازان جنگ جهانی اول  که تصاویر گرافیکی جنگ و پیامدهای آن را به نمایش می گذاشت، خیره کننده بودند. عکس هایی از قبیل عکس جوئل رزنتال، پرتاب پرچم در ایوویما، واقعیت جنگ در میهن را به ارمغان می آورد و به مردم آمریکا کمک کرد تا به ثبت تاریخ خود بپردازند. این سبک عکاسی اجازه داد تا عکاسان به ثبت لحظاتی منحصربفرد بپردازند.

عجایبی از تصاویر سریع

در همان زمان که دوربین های ۳۵ میلی متری محبوبیت پیدا کردند، Polaroid مدل ۹۵ را معرفی کرد. مدل ۹۵ با استفاده از یک فرایند شیمیایی مخفی برای توسعه فیلم در داخل دوربین در کمتر از یک دقیقه استفاده می کرد.

این دوربین جدید نسبتا گران بود اما با قابلیت چاپ تصاویر فوری توجه همگان را به خود جلب کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، پولاروید مدل های زیادی در بازار عرضه کرد و قیمت آن نیز کاهش یافته بود تا بیشتر مردم بتوانند به خرید آن بپردازند.

از سال ۲۰۰۸ پولاروید دیگر تولید نشد و از محبوبیت فاصله گرفت. بسیاری از افراد در مواردی مانند پروژه های غیرممکن و لوموگرافی سعی کرده اند فیلم فوری را با موفقیت های محدود بازسازی کنند. از سال ۲۰۱۸، باری دیگر شاهد آغاز تولید دوربین های پولاروید هستیم که انتظار می رود مجددا محبوبیت پیدا کنند.

کنترل تصویر پیشرفته

در حالی که فرانسه تصویر دائمی را معرفی کرد، ژاپنی ها کنترل تصویر در عکاسی را آسانتر نمودند.در دهه ۱۹۵۰،  Asahi به معرفی Asahiflexپرداخت و در سوی دیگر نیکون از دوربین Nikon F رونمایی نمود.

را معرفی کرد و نیکون دوربین نیکون F خود را معرفی کرد. هر دو دوربین در دسته دوربین های SLR بودند و دوربین نیکون F نیز قابلیت تعویض لنز و دیگر لوازم جانبی ها را ارائه می داد. تا ۳۰ سال بعد دوربین SLR محبوبیت خود را حفظ کرد و حتی بسیاری از پیشرفت را دربحث تصویربرداری و فیلم برداری به خود دید.

معرفی دوربین های هوشمند

از اواخر دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۸۰ میلادی، دوربین های کامپکت بهترین انتخاب در جهت تصویربرداری بودند. این دوربین ها از سرعت شاتر، دیافراگم لنز و فوکوس دقیقی بهره می بردند. بنابراین عکاسان به سادگی می توانستند به اثر موردنظر خود دست یابند.

با گذشت زمان دوربین های خودکار یا اتوماتیک محبوبیت بسیاری پیدا کردند زیرا حتی آماتورها نیز می توانند به ثبت تصویر مناسبی بپردازند. حرفه ای ها نیز موفق شدند، تصاویری بهتر از قبل را به ثبت برسانند.

عصر دیجیتال

در دهه ۱۹۸۰ و ۹۰ تولیدکنندگان مختلفی وارد عرصه تولید دوربین دیجیتال شدند و عصر جدیدی را به وجود آوردند. تا سال ۱۹۹۱، کداک یکی از برجسته ترین کمپانی ها در زمینه تولید دوربین دیجیتال بود اما با گذر زمان شرکت هایی چون پنتاکس، کانن، نیکون و برخی دیگر ظاهر شدند و شروع به کار کردند.

محصولات این دست کمپانی ها مدل های معمولی محسوب نمی شدند و می توانند با قابلیت های مختلف خود تصویربرداری باکیفیت و حرفه ای رقم زنند.

https://www.thesprucecrafts.com/brief-history-of-photography-2688527